Meelopen met Gerda Rook, manager beschermd en verzorgd wonen en welzijn in Nunspeet

Meelopen met Gerda Rook, manager beschermd en verzorgd wonen en welzijn in Nunspeet

“Wat ik doe?”, het blijft even stil als ik die vraag stel aan Gerda rook, manager beschermd, verzorgd wonen en welzijn in Nunspeet. “Meestal noem ik een aantal dingen op waar ik mee bezig ben.” Ze vertelt over een nieuw parkeerterrein, een werkoverleg en iets over de verbouwing van de Veluwse Heuvel. Het is niet gemakkelijk om een functie die zo divers is te beschrijven, dus meelopen maar!

Jenet Bonestroo, dagbestedingscoach geeft meteen het eerste inzicht tijdens een overleg met Gerda in wijkontmoetingscentrum Binnenhof. “Ze is benaderbaar”, aldus Jenet. “Ze geeft mij een duwtje in de rug als ik het nodig heb.” Jenet geeft aan waar ze tegenaan loopt. Gerda luistert aandachtig, vat samen en stelt vragen: “Wat wil je precies?” en “Wat heb je van mij nodig?”. Dit alles om weer een stapje verder te komen, ‘op weg’ naar een bruisend wijkontmoetingscentrum.

“Ik leg verantwoording af aan regiomanager Ina Nieland over onze voortgang, “, vertelt Gerda. “Het wijkontmoetingscentrum is een van mijn werkopdrachten, zo heb ik er meer”. Gerda en Jenet maakten samen een plan van aanpak met input van het team. “Zie het als een groot memobord met allemaal geeltjes. Op een zo’n geeltje stond bijvoorbeeld dat bezoekers zich niet zo welkom voelden bij binnenkomst. Daar moest wat aan gebeuren. Nu de benadering anders is, krijgen we reacties, zoals: ‘Wat is het hier prettig!’ Dat is niet alleen belangrijk voor bezoekers, ook voor collega’s. Ze zien dat het werkt en dat motiveert om door te gaan. Maar niet zonder het succes eerst te vieren”, zegt Gerda nadrukkelijk.

Bloei
Even later rijden we in de auto naar Ittmannshof voor een overleg ter voorbereiding van de familieavond die ’s avond plaatsvindt. Onderweg voel ik Gerda aan de tand: “Ja, ik vind mijn werk leuk”, lacht Gerda. “Nee, ik ben niet degene die altijd alle problemen moet oplossen en de brandjes blust. Ik zet mensen in hun kracht, zodat ze dat zelf kunnen.” Als ik haar meewarig aankijk, licht ze toe: “Vaak heb ik wel een idee wat er speelt in een team, maar zien zij het ook zo? Ik stel vragen om dat te verduidelijken. Niet elk team laat je zomaar los. Soms stuur of ondersteun ik, maar uiteindelijk is loslaten de bedoeling. Ze komen dan nog meer tot bloei, zijn gepassioneerd en dat gaat hand-in-hand met goede zorgverlening.”

Hulp
Het overleg is al begonnen als we binnenkomen. Bij deze vergadering is de rol van Gerda anders dan bij een werkoverleg. “Tijdens een werkoverleg let ik er onder andere op hoe collega’s reageren en hoe het teamproces verloopt. Als een collega teruggetrokken lijkt en stilletjes is, vraag ik daar gelijk of de volgende dag naar: ‘Gaat het goed?’ Het werkt om open het gesprek aan te gaan”. Maar nu is Gerda meer op de achtergrond en staan collega’s die de avond organiseren op de voorgrond. “Ik kijk wel hoe ze het aanpakken en of ze mijn hulp nodig hebben”, aldus Gerda. Het thema van de familieavond gaat over het zorgleefplan: ‘Hoe sluit het zo goed mogelijk aan op wat een bewoner wil?’. Jan van der Hammen, trainer bij Evarea is spreker vanavond, maar eerst praat hij het team bij. Hij geeft handvatten om de familie meer bij het zorgleefplan te betrekken. Na de uitleg, heeft het team nog een half uur om een goede ontvangst van de familie voor te bereiden. Gerda vraagt: “Hebben jullie mijn hulp nodig?”

Passie
“Het lukt wel”, geeft een van de teamleden aan. Het geeft Gerda even een kwartiertje de tijd om wat e-mails te beantwoorden. “Kom je niet chronisch tijd te kort met zo’n breed takenpakket?” “Het is maar hoe je daarmee omgaat”, aldus Gerda. “Ik stel prioriteiten en denk bewust, dit ga ik doen en ik maak het af.” Langs het raam van het kantoor loopt ondertussen de eerste familie langs voor de familieavond. “Ik ga”, zegt Gerda, “dit is een ideaal moment om de sfeer te proeven.” Ze schuift aan tijdens maaltijd en draait mee in de werkgroepen die collega’s en familieleden later vormen. Gerda is in haar element, want, dat had ze mij ‘s middags al toevertrouwd: “Ik zou niet alleen kunnen werken voor het geld. Ik heb passie voor de mensen die hier wonen en werken.” En dan zijn we bij de kern van haar werk beland: ze kijkt wat medewerkers en cliënten nodig hebben en ondersteunt daarbij, binnen de mogelijkheden die er zijn. Het is mooi toch, om Gerda te fotograferen naast en voor het bloeiende en groeiende groen bij Ittmannshof? Het lijkt bijna symbool te staan.

 

 

 

 

 

 

2018-07-17T11:41:36+00:00juli 2018|Collega's vertellen, Opleiding-stage-categorie|