Marco, 55, werkte o.a. in de techniek en bij defensie en is al 25 jaar mantelzorger voor zijn moeder. Zij is gehandicapt en woont sinds zeven jaar op afdeling Dahlia van Sonnevanck in Harderwijk, naar volle tevredenheid. Marco: “Mijn moeder verbleef hiervoor in verschillende expertisecentra, maar de zorg is hier beter. Niet alleen de handelingen aan het bed, maar ook de aandacht en de communicatie.”
Zijn enthousiasme over Sonnevanck bracht hem eerst bij het vrijwilligerswerk. Al snel werd hij gevraagd in dienst te komen. Met zijn mantelzorgervaring kon hij al met een tillift werken en enkele medische handelingen uitvoeren. Nu volgt hij via de Zorggroep een BBL-traject voor verzorgende IG. Dit jaar hoopt hij af te studeren.
“Veel mannen van mijn leeftijd kopen een cabrio, ik kies voor de zorg.”
Marco houdt zijn rol als mantelzorger en zorgmedewerker gescheiden, al levert dat soms spanning op. Een mantelzorger heeft bepaalde vrijheden, een zorgmedewerker moet zich aan protocollen en roosters houden. Sinds hij zelf in de zorg werkt, ziet hij beter hoe druk het is en hoeveel ondersteuning er nodig is. Ook merkt hij dat familieleden niet altijd zien hoeveel werk er achter de schermen gebeurt. “Rapporteren, overleg met artsen of apotheek, zorgdoelen opstellen… Als familie een medewerker op zijn telefoon ziet, lijkt het soms alsof die privé bezig is.”
Mantelzorgers zijn onmisbaar
Marco: “De tijd dat een woonzorglocatie een soort hotel was met volledige verzorging is voorbij.” Steeds vaker wordt verwacht dat naasten taken overnemen, zoals vervoer, kleine boodschappen of extra aandacht. Vrijwilligers vullen aan waar dat kan.
Toch is dit niet altijd eenvoudig. Mantelzorg sluit niet altijd aan op vaste roosters en naasten moeten lichamelijk in staat zijn om te helpen bij zorgtaken. Ook is het belangrijk duidelijk te hebben welke taken zij kunnen uitvoeren. Naasten kunnen bijvoorbeeld insuline toedienen als zij daar ervaring mee hebben. Binnen de Zorggroep zijn hierover afspraken gemaakt. Soms stelt de zorg grenzen, bijvoorbeeld wanneer mantelzorgers iets willen wat medisch niet verantwoord is, zoals veel chocola meenemen voor iemand met diabetes.
Als zorgmedewerker ziet Marco pas hoeveel regels er in de zorg zijn. Tegelijk merkt hij dat zorgmedewerkers vaak onderschatten hoe zwaar mantelzorg voor families is: mentaal, emotioneel en financieel.
Naar elkaar luisteren
Wat is nodig, wie kan wat doen? “Als familie ver weg woont, kunnen we een TEAMS-sessie organiseren,” vertelt Marco. “Even elkaar zien kan voor bewoners heel waardevol zijn.”
Het mooist aan zijn dubbelrol?
Het contact met mensen. De overstap naar een overwegend vrouwelijke sector ging verrassend makkelijk. “We hebben een hecht team met een goede klik. Mijn collega’s hebben soms een heel ander inzicht. Dat is waardevol.”
